watch
Home Ku pożytkowi duchowemu Liturgia Wielkiej Soboty

Liturgia Wielkiej Soboty

Email Drukuj PDF

W dniu tym nie odprawia się również Mszy św., dlatego ołtarz główny pozostaje obnażony. Wielka Sobota nie ma też swojego nabożeństwa. Śpiewa się jedynie godzinę czytań i jutrznię z liturgii godzin. Jej treścią jest „Święty i Wielki Szabat” Syna Bożego, który odnowił dzieło stworzenia (Hbr 4,1-13). Wieczorne nabożeństwo należy już do obchodów Niedzieli Zmartwychwstania.

Cisza Wielka Sobota to dzień wielkiej ciszy. W tym dniu czuwamy indywidualnie przy Grobie Pańskim: rozważamy śmierć Pana, zstąpienie do otchłani zmarłych oraz oczekujemy na bliskie Jego Zmartwychwstanie.

Błogosławienie pokarmów Prośba o pobłogosławienie pokarmów na stół wielkanocny ma sens jedynie wtedy, gdy nie jest tylko zwyczajem, ale wypływa z wiary w Chrystusa Zmartwychwstałego – Odkupiciela całego stworzenia. Święcone pokarmy mają swoją symbolikę:

  • Baranek z masła, ciasta, cukru lub czekolady, z chorągiewką wielkanocną i napisem Alleluja – symbol Chrystusa zmartwychwstałego ((1 Kor 15,20-22);
  • wędliny i mięsa – pamiątka Baranka Paschalnego i świątecznych potraw, które Jezus spożył z Apostołami na Ostatniej Wieczerzy (Mt 26,17-19);
  • chleb – symbol Ciała Chrystusa (Mt 26,26) i chleba, który Zmartwychwstały i dwaj uczniowie spożywali w Emaus (Łk 24,30-31);
  • jajka malowane – symbolizują radość nowego życia w Chrystusie (Rz 6,3; Kol 3,1-17). Ich czerwony odcień przypomina nam, że przez Krew Swoją Chrystus uwolnił od grzechów (Ap 1,5) i obdarzył nas nowym życiem (Hbr 9,14-15);
  • sól – symbol oczyszczenia i prawdy (Kpł 2,13; Kol 4,6). Jedną z zasadniczych funkcji soli jest podnoszenie smaku pożywienia. Oznacza to, że przez chrzest cała istota ludzka została przemieniona nowym życiem przez Chrystusa (Rz 6,4). Sól służy również do konserwowania żywności. Trzeba więc, by chrześcijanie jako „sól ziemi” (Mt 5,13) zachowali wiarę i przekazywali ją nienaruszoną innym (1 Tm 6,20; 2 Tm 1,13-14).
NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA CHRYSTUSA

Uroczysta niedziela wyróżniona jako niedziela niedziel. Takie znaczenie jakie ma niedziela w tygodniu, uroczystość Wielkanocy ma w roku liturgicznym.

Wigilia Paschalna (vigilare-czuwać) Rozpoczyna się w Wielką Sobotę po zachodzie słońca i otwiera obchód Niedzieli Zmartwychwstania. Uważana za „matkę wszystkich świętych wigilii”, jest czuwaniem upamiętniającym noc Zmartwychwstania Chrystusa. Nawiązuje do nocy paschalnej, w czasie której Izraelici zostali wybawieni przez Boga z niewoli egipskiej. Tamta noc była zapowiedzią prawdziwej Paschy Chrystusa: przejścia ze śmierci do życia oraz prawdziwej Paschy człowieka: wyzwolenia z niewoli grzechu do wolności dzieci Bożych, którego dokonał Syn Boży składając siebie w ofierze (Iz 53,7; J 1,29).

Chrześcijańskie wigilie mają swoje źródło w żydowskich dniach przygotowania, które poprzedzały szabat i inne święta. Wieczorem tego dnia rozpoczynano już świąteczny obchód i taki zwyczaj przejęła liturgia Kościoła.

Liturgia światła Rozpoczyna się przed świątynią poświęceniem ognia symbolizującego światłość, której udziela sam Bóg, przez swojego Syna (J 8,12). To światło ma również budzić tęsknotę za światłem wiekuistym w niebie (Ap 22,3-5). Następnie poświęca się Paschał.

Paschał Wielkanocna świeca woskowa, która jest symbolem Zmartwychwstałego Pana. Wyryty na niej krzyż oznacza Jego zbawczą śmierć na krzyżu. Pięć otworów z tkwiącymi w nich czerwonymi ziarnami kadzidła, to symbole Jego zbawczych ran, które zachował w swym zmartwychwstałym ciele (J 20,20). Wyryty bieżący rok i dwie litery alfabetu greckiego: pierwsza Α (alfa) i ostatnia Ω (omega) oznaczają, że do Chrystusa należą czasy i wieczność, że On jest początkiem i celem wszystkiego (Ap 1,8). Paschał wnosi się do kościoła w procesji przekazując uczestnikom liturgii światło jego płomienia. W ten sposób mrok grzechu zostaje rozproszony przez światło Chrystusa (J 9,1-49; Ef 5,8-14). Zapalanie świec i przekazywanie sobie nawzajem światła, ukazuje, że Zmartwychwstały Pan łączy wiernych we wspólnocie Kościoła

Exultet Starożytny hymn śpiewany przez celebransa na zakończenie liturgii światła. Ogłasza zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią i w poetycki sposób zaprasza całe niebo i ziemię do wielkanocnej radości.

Liturgia Słowa Czytania ukazane są w „świetle” Paschału, Chrystus bowiem jest najpełniejszym interpretatorem słowa Bożego, który „godzien jest pieczęcie otworzyć” (Ap 5,9-10). Teksty Starego Testamentu zostają objaśnione w świetle Nowego. Siedem czytań ze ST opowiada historię zbawienia od stworzenia świata (Rdz 1,1.26-31a; Ps 104) przez wyjście Izraelitów z Egiptu i przejście przez Morze Czerwone (Ps 16; Wj 11-15) do proroctw zapowiadających przyjście Chrystusa (Rdz 22,1-18; Iz 54.4a.5-14; Ez 36,16-17a.18-28). Dwa czytania z NT zawierają katechezę na temat chrztu świętego (Rz 6,3-11) oraz Ewangelię o Zmartwychwstaniu (Mt 28,1-10; Mk 16,1-8; Łk 24,1-12; Jn 20,1-10).

Liturgia chrzcielna Stanowi punkt kulminacyjny obchodów Wigilii Paschalnej. Rozpoczyna się litanią do Wszystkich Świętych, która uświadamia prawdę, że przez chrzest człowiek zostaje włączony w całą wspólnotę Kościoła. Następnie uroczyście dokonuje się błogosławieństwa wody. Celebrans zanurza Paschał w święconej wodzie i prosi Boga, aby przez swojego Syna zesłał na tę wodę moc Ducha Świętego. Zanurzenie to symbolizuje, iż ochrzczony zostaje pogrzebany razem z Chrystusem w Jego męce i śmierci, aby razem ze Zmartwychwstałym wkroczyć w nowe życie (Rz 6). Po obrzędzie poświęcenia wody, jeśli są osoby pragnące przyjąć ten sakrament, udziela się chrztu. Następnie uczestniczący w liturgii, przygotowani przez czterdziestodniową pokutę, odnawiają przyrzeczenia chrzcielne. Gest pokropienia wodą święconą na nowo uświadamia ochrzczonym zanurzenie w Chrystusa, zwleczenie z siebie szaty starego człowieka i przyobleczenie się w nową szatę świętości dziecka Bożego (Kol 3,9-17). Świece przyniesione do świątyni, zapalone od Paschału, symbolizują pragnienie wszystkich ochrzczonych, aby być świadkiem Chrystusa Zmartwychwstałego (Kol 1,13-14).

Procesja rezurekcyjna Ogłasza światu radosną nowinę, że Chrystus żyje. Uczestnictwo w niej jest również zapowiedzią naszego zmartwychwstania.

Niedziela Wielkanocna rozpoczyna okres pięćdziesięciu dni liturgicznego okresu paschalnego trwającego do Uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Ten czas winien być obchodzony w radości jako jedna wielka niedziela.

 Asia

Poprawiony ( sobota, 07 kwietnia 2012 07:05 )  

Odwiedziny na stronie:

Dzisiaj8
Tydzień205
Miesiąc805
Wszystkie43266

VCNT - Visitorcounter

Użytkownicy

Naszą witrynę przegląda teraz 1 gość